Jaren geleden, toen er enkel nog zwartwittelevisie en twee zenders waren groeide S. op in een volstrekt beschermd milieu.
S. kon weinig fout doen thuis, hij deed zijn best op school en afgezien van zijn autisme waren er geen onoverkomelijke problemen.
Hij voerde wel het hoogste woord. Als er op de radio een commentaar van G.B.J. Hilterman was dan luisterde hij aandachtig en schreef ook wel wat zaken op.
‘Dat wil ik later ook’ werd zijn levenscredo.
S. ging na de middelbare school sociologie studeren. Het was de makkelijkste studie en dat beviel hem wel want hij had het al moeilijk genoeg.
Het begon hem wel op te vallen dat hij slimmer was dan de mensen om hem heen. Hij zag feilloos wat mensen fout deden en had vaak de oplossingen voor hen klaar.
Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen en de eerste ruzies waren een feit.
Een autist heeft namelijk altijd gelijk dus ging hij na zijn studie werken bij een adviesbureau. Dat bureau adviseerde mensen op het gebied van planning en opvoeding.
Omdat hij altijd gelijk had (naar eigen zeggen) werd zijn mensenkennis op een hoog niveau gebracht (ook naar eigen zeggen).
Hij ging zich specialiseren in rapporten schrijven. De adviezen werden daardoor toegankelijker voor de klanten en hij kon sneller en makkelijke onderwerpen aan elkaar koppelen.
Zijn schrijfstijl werd gewaardeerd en hij ging als gevolg daar van ook schrijven voor het personeelsblad.
Zijn schrijven en betweterigheid begon ook buiten het bedrijf op te vallen. Een voormalige katholieke krant liet hem een proefopinie schrijven.
Hij keek goed wat de algemene opinies waren en paste zijn eerste opinie aan de mores aan. Hij kreeg een eigen rubriek en hij schreef het meeste vanuit het landhuis in Schotland, erfstuk van zijn ouders.
Hij nam iedereen de maat. Een voorbeeld hiervan is dat hij andere verbood om te vliegen maar zelf wel heen en weer naar Schotland vloog omdat het vliegtuig toch ging.
Een opiniesmurf was geboren.
Reactie plaatsen
Reacties